دفترچه

2006-12-24T04:08:00.000-08:00

من و کریم عاشق یک دختر شده بودیم.ده دوازده سالمان بیشتر نبود.من تنهایی ام را با کتاب و شیطنت ها می گذراندم و او با لاف عاشقی رویا.من عاشق ساکت رویا بودم و کریم این را می دانست و هر دومان از برادر بزرگتر رویا می ترسیدیم.کریم که حتی کتکش را هم خورده بود. این را من نمی دانستم .
. آمد پیشم گفت :آمده ام رویا را به تو بفروشم ،فرهاد
گفتم :تو بودي مي گفتي او ليلي من است ؟
گفت : خسته شده ام ازش . مي خواهم بروم عاشق نيلوفر بشوم . تمام بچه هاي محل عاشق نيلوفر چشم آبي شده اند و او محل سگ هم ....
گفتم : چند؟
گفت پنج تومان . اسكناسش هم بايد نو باشد .
با پنج تومان مي شد توي محل و بين بچه ها ادعاي ميليونري كرد . آنقدر چانه زدم تا به دو تومان راضي شد . كه اسكناسش بايد نو مي بود . آه در بساط نداشتم . نمي خواستم از بابام بگيرم . مي خواسنم عشقم را با پول خودم به چنگ بياورم . تنها چيزهايي كه مي توانستم بفروشم و مال خودم بود كتابهام بود -كه از جانم بيشتر دوستشان داشتم . به خصوص كتابهاي جلال و صمد و هدايت را .-
پدرم ارتشي بود و غرورش زياد و نمي خواست يا نمي گذاشت به جز درس به كار ديگري فكر كنم و من حالا مي خواستم دستفروشي كنم . ديده بودم رويا فقط از پسركهاي دستفروش محل آدامس و پفك مي خرد مي خورد مي خندد . دستفروشي براي درسخوان ترين بچه ها كار ننگي بود . معني ننگ را مي فهميدم . ولي عاشقي معني اش قشنگ تر بود . چند تا گوني برداشتم ، و كتابها را هم ، رفتم توي پياده روي فلكه ي شهرداري شيراز و حتي داد زدم ، بدو كه حراجش كردم .
يادم است بوف كور را اول از همه فروختم . بعد كتابهاي جلال و صمد و بقيه را . هر كس به آنها دست ميزد آرزوم بود بخرد ونخرد . بخرد تا به عشقم برسد و نخرد تا عشق تنهايي هايم را از دست ندهم . فقط آن لحظه بود كه فهميدم عاشقي خيلي سخت است . هر كتاب براي من حكم يك رويا را داشت و من بايد مي فروختمشان تا بشوم عاشقي ساكت تر و پنهان تر از قبل و دلم خوش باشد به ساعت هفت صبح و پيچ كوچه اي بن بست كه به خانه ي آنها مي رسيد و قدمي كه بارها در تقاطع كوچه و در يك لحظه به هم مي رسيد و نگاهي كه بارها به هم گره خورد و لبي كه هرگز گشوده نشد كه بگويد : من كتبهامو فقط به خاطر تو فروختم ، رويا .
به خاطر آن موهاي بلند پر كلاغي و آن قد رعنا و آن چشمهاي درشت سياه و آن ابروهاي قجري و لبي كه هرگز باز نشد بگويد فرهاد . شايد سكوت او بود كه مرا ساكت تر و منزوي تر كرد از وقتي كه اسكناس دو توماني را گذاشتم كف دست كريم و گفتم : ديگر حق نداري حتي نگاهش كني . اگر ببينمت دور و بر خانه شان مي پلكي چشمهات را از كاسه در مي آورم و مي گذارم كف دستت .
مي دانست اگر سگ شوم هر كاري از دستم بر مي آيد و رفت عاشق نيلوفر و غزال و فريبا شد و من ماندم و رويا . هرگز پشيمان نبودم و نشدم عشقي را به خاطر عشقي ديگر فروختم . شش سال عاشق ساكت بودن كار سختي بود . به خصوص وقتي از پدرت بشنوي بازنشسته شده وحالا بايد برگرديم به شهر اجداديمان ورامين و تو تا آخرين لحظه و روي كامين نگاهت به پيچ آن كوچه باشد و.........

حسن بني عامري

2006-12-23T04:57:00.000-08:00

خدایا بیدار شو

آسمان با آن ابهت آبی رنگش مرا در بر می گیرد.
و من بر روی شانه های ابر ، دریا دریا خواهم گریست.
شب هنگام را همبستر رود خواهم بود .
خورشید را می بوسم و ماه را می بویم........

*****
آن شب تک تک ستاره ها را خاموش کردم تا اورا ببینم
و صدای باد را قطع کردم که صدایم را بشنود ،
تا بتوانم آرام در گوشش نجوا کنم که :
بیدار شو !!
قلب زمین فسرد از بی خبری تو !!
بیدار شو...........

2006-12-12T07:56:00.000-08:00

همراه حافظ
درون معبد هستی
بشر،در گوشه ی محراب خواهش های جان افروز
نشسته درپس سجاده ی صد نقش حسرت های هستی سوز
به دستش خوشه ی پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ
نگاهی می کند،سوی خدا_از آرزو لبریز_
به زاری از ته دل،یک "دلم می خواست"می گوید.
شب و روزش "دریغ"رفته و "ای کاش" آیندهست.
من امشب،هفت شهر آرزوهایم چراغان است !
زمین و آسمانم نورباران است !
کبوترهای رنگین بال خواهشها
بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند.
صفای معبد هستی تماشایی ست:
ز هر سو ،نوشخند اختران در چلچراغ ماه می ریزد
جهان در خواب
تنها من ،در این معبد ،در این محراب :

دلم می خواست :بند از پای جانم باز می کردند
که من ،تا روی بام ابرها ،پرواز می کردم ،
از آنجا ،با کمند کهکشان ،تا آستان عرش می رفتم
در آن درگاه،درد خویش را فریاد می کردم !
که کاخ صد ستون کبریا لرزد !

مگر یک شب ،از این شبهای بی فرجام ،
ز یک فریاد بی هنگام
_به روی پرنیان آسمانها_خواب در چشم خدا لرزد !

دلم می خواست :دنیا رنگ دیگر بود
خدا ،با بنده هایش مهربان تر بود
از این بیچاره مردم یاد می فرمود !
دلم می خواست زنجیری گران ،از بارگاه خویش می آویخت
که مظلومان ،خدا را پای آن زنجیر
ز درد خویشتن آگاه می کردند.

چه شیرین است :وقتی بیگناهی داد خود را
از خدای خویش میگیرد.
چه شیرین است ،اما من ،
دلم می خواست :اهل زور و زر ،ناگاه !
ز هر سو راه مردم را نمی بستند و زنجیر خدا را بر نمی چیدند !

دلم می خواست :دنیا خانهً مهر و محبت بود
دلم می خواست :مردم ،در همه احوال با هم آشتی بودند.
طمع در مال یکدیگر نمیکردند
کمر بر قتل یکدیگر نمی بستند
مراد خویش را در نا مرادی های یکدیگر نمی جستند
از این خون ریختن ها،فتنه ها ،پرهیز می کردند ،
چو کفتاران خون آشام ،کمتر چنگ و دندان تیز میکردند !

چه شیرین است وقتی سینه ها از مهر آکنده ست
چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی
در آسمان دهر تابنده ست.
چه شیرین است وقتی ،زندگی خالی ز نیرنگ است.

..........

دلم می خواست :دست مرگ را از دامن امید ما
کوتاه می کردند
در این دنیای بی آغاز و بی پایان
در این صحرا که جز گرد و غبار از ما نمی ماند
خدا زین تلخکامی های بی هنگام بس می کرد
نمی گویم پرستوی زمان را در قفس میکرد
نمیگویم به هرکس بخت و عمر جاودان می داد
نمی گویم به هر کس عیش و نوش رایگان می داد
همین ده روز هستی را امان می داد
دلش را نالهً تلخ سیه روزان تکان می داد

...........

دلم می خواست عشقم را نمی کشتند
صفای آرزویم را _که چون خورشید تابان بود_می دیدند
چنین از شاخسار هستیم آسان نمی جیدیدند
گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند.
به باد نا مرادی ها نمی دادند.
به صد یاری نمی خواندند
به صد خواری نمی راندند.
چنین تنها به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند

...........

.
.
.
.

دلم می خواست سقف معبد هستی فرو میریخت
پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاک می ماندند
بهاری جاودان آغوش وا می کرد.
جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا می کرد!
بهشت عشق می خندید.
به روی آسمان آبی آرام
پرستوهای مهر و دوستی پرواز می کردند
به روی بامها ناقوس آزادی صدا میکرد.......

مگو "این آرزو خام است"
مگو "روح بشر همواره سرگردان و نا کام است"
اگر این کهکشان از هم نمی پاشد
وگر این آسمان در هم نمیریزد
بیا تا ما : "فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم."
به شادی :"گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم ".
................................................................................................

ما حتی حاضر نیستیم خودمونو از خواب بیدار کنیم چطور خدا رو بیدار کنیم
اما بیایید تلاش کنیم لااقل دنیای آزاد و زیبا رو در ذهن خودمون مجسم کنیم تا ببینیم چه لذتی رو داریم از دست میدیم

2006-11-21T11:23:00.000-08:00

1)
ای صبح،نه آبی نه سپیدبم هنوز
در شهر امید،نا امیدیم هنوز
دیدی که چه کرد دست شب با من و تو؟
در باز و به دنبال کلیدیم هنوز
.
.
.
.
.
.
.
.
.
2)
ما خلوت رخوت زده ی مردابیم
تصویر سراب تشنگی در آبیم
عالم کفنی به وسعت بی خبری است
ای خواب تو بیداری و ما در خوابیم
.
.
.
.
.
.
3)
زد بانگ کسی که جاده ها را می زیست:
ای بی خبر از عاقبت راه نایست
آن سوی قدمها که نمی دانم کیست
پیوسته کسی هست که می گوید: نیست

2006-08-28T09:22:00.000-07:00

دلم می خواهد بنویسم اما نمی دانم چرا. حتی نمی دانم از چه می خواهم بنویسم و یا چگونه اما می دانم که باید بنویسم و تنها نکته مهم همین است. من قلم را به حرکت در نمی آورم بلکه قام مرا به حرکت وا می دارد وقتی قلم می تراود تمام افکار ذهنم تراوش می یابد تراوشی دلپذیر نه دردناک.تراوشی در قالب کلمه، در قالب حرف ، حرف یک دل دلی که دیگر با من سخن نمی گوید، دلی آغشته به هزار اشک و لبخند دل من.............
اما این بار مینویسم با تمام وجودم از هزار پیچ تنهایی تا جاده بی انتهای غربت می نویسم تا باور کنی که چقدر محتاج شنیده شدن هستم دل من محتاج حرف زدن مختاج رفاقتی دوباره با خودم با خدا و سپیدی

چقدر تنهایی سخته و بدتر از اون اینه که آدم با خودش قهرباشه چند وقته پیش داشتم با خودم فکر می کردم که خیلی وقته از خودم خبر ندارم خیلی وقته با خودم حرف نزدم یا بهتر بگم با خودم روراست نبودم انگار به همون راحتی که میشه آدما رو گول زد و بهشون دروغ گفت میشه سر دل رو هم کلاه گذاشت ولی واقعیت چیز دیگه ایه ...............
راست گفتن گاهی چقدر دردناک میشه مخصوصا" وقتی که عادت کرده باشی فقط دروغ بگی اونم به کی به خودت اون قدر دروغ گفته باشی که واقعا" دروغاتو باور کرده باشی

حالا من تصمیم گرفتم از این منجلابی که خودم برای خودم ساختم بیام بیرون فکر میکنم به وضوح مشخص باشه که چه راهی در پیش دارم و چقدر سخت
خیلی طول کشید تا تصمیم بگیرم خودمو از این زندان آزاد کنم یا حداقل به فکر راه فرار باشم تاوان سنگینی هم دادم به پوچی رسیدن خالی دردناکه خیلی ...........................
اما نمی خوام دیگه بهش فکر کنم میخوام تلاش کنم که غرق نشم می خوام بسازم شاید زمان جنگیدن فرا رسیده نگید دیر شده برای کسی که پرچم سفیدش مدتهاست براقراشته شده دیر نیست شروع مجدده
بذارید روراست باشم

امیدوارم این دفعه هم شعارام طبل تو خالی نباشه یعنی نباید باشه

به امید پایداری

باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات
آب این رود به سرچشمه نمیگردد باز
بهتر آن است که غفلت نکیم ز آغاز .
باز کن پنجره را
صبح دمید.
.
.
.
.
صبح دمید

2006-06-14T06:37:00.000-07:00

آخ که چه قدر دلم پره........................

کسی به سوگ نشست
و در مصیبت آن روزهای خوب گریست

کسی نمی داند
که پشت پنجره آواز کیست می آید
که کیست می خواند
..........................
کسی به سوگ نشست
که سوگوار جوانی ست
سوگوار امید
و سوگوار گذشتن
و بر نگشتن هاست

کسی نمی داند
که پشت پنجره رودی ست در سیاهی شب

...........................
چرا نسیم
چرا آن نسیم روح نواز
میان برگ درختان نمی وزد امشب؟

همیشه تنهایی
در آستانه ی وحشت
در آستانه ی تب

کسی سراغ مرا از کسی نمی گیرد
که هستیم تنها
در انعکاس صدایی ز دور می آید
و در سیاهی شبها
رسوب خواهد کرد

....................
هنوز می گذرم نیمه های شب در شهر
مگر که لب بگشاید به خنده پنجره ای
کجاست دست گشاینده؟
خواب سنگین است

....................
مرا به یاد بیاور
مرا ز یاد مبر
که انعکاس صدایم درون شب جاری ست

کسی نمی داند
که در سیاهی شب دشنه ایست
در پشتم
که در سیاهی شب
خنجری ست در کتفم

..................
مرا ندیدی
_دیگر نخواهی دید
که پشت پنجره سرشار از سیاهی شب
که پشت پنجره آواز دیگری جاری ست

........................
میان خلوت خاموشی شب دشمن
بخوان به زمزمه آواز
سکوت را بشکن
چرا فراموشی؟
چگونه خاموشی؟

.................
به گوش خویش مگر بشنویم این آواز
که عاشقان قدیمی دوباره می خوانند
مرا به نام
ترا به نام
که نام
نام من و توست
عشق، آواز است
مرا به نام بخوان
این سکوت را بشکن
چرا؟
که زمزمه
از آیه های اعجاز است

.....................
دریغ و درد که شرمنده ایم،
شرمنده
که هست فرصت آواز و
نیست خواننده

حمید مصدق

2006-03-24T11:57:00.000-08:00

بوی باران ، بوی سبزه، بوی خاک،
شاخه های شسته ، باران خورده ،پاک
آسمان آبی و ابر سپید ،
برگهای سبز بید ،
عطر نرگس ،رقص باد،
نغمه ی شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست........
نرم نرمک میرسد اینک بهار ،
خوش به حال روزگار!
.
.
.
.
ای دل من ، گرچه- در این روزگار-
جامه ی رنگین نمی پوشی به کام ،
باده ی رنگین نمی نوشی ز جام ،
نقل و سبزه در میان سفره نیست ،
جامت - از آن می که می باید - تهی ست

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم !
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب !
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار.

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ
هفت رنگش می شود هفتاد رنگ !

(فریدون مشیری)

سال 1385 بر همه ی آنانی که به دنبال تحولی برای زندگی نیکو تر و افکاری عمیق تر و مکتبی استوار تر هستند روشن ،زیبا و سرشار از مهر باد.................
چرا که سایرین تنها زمان میگذرانند بی آنکه از مرز حصارهای سکون بگذرند
زمان می گذرد بی آنکه بدانیم چه چیزرا از ما به یغما میبرد. بهارها و پاییزها و لحظه های دیگر تنها غباری در خاطراتمان حک می کنند اگر بایستیم و تنها نظاره گر باشیم، اگر بر همه ی دردهایمان چشم فرو بندیم ، اگر لبخند را از یاد ببریم.................

لحظه لحظه های شور و حرکت بر همه مبارک .

2006-03-16T04:54:00.000-08:00

قبل از هر توجیهی باید بگم سلام و سال خوبی رو آرزو می کنم مخصوصا" برای انرژی هسته ایمون هرچند که با ...(سانسور) کاری آقایون خدا بیامرزدش

خوب حالا برسیم به post نگذاشتنم.........
صادقانه بگویم تنبلی................

کریستیان بوبن..................

نویسنده ای شاعر مسلک که نوشته هایش بیشتر ادبی ا ست تا داستانی و همین امر موجب ثقیل شدن نوشته هایش می شود نوشته هایی سرشار از تتابعات اضافه و انواع تشبیهات............
تحصیلاتش در رشته ی فلسفه است و به قول خودش این رشته هموار کننده ی مسیر نویسندگی اش است
........."برای نویسنده شدن نیست که می نویسم. می نویسم که در سکوت به این عشقی که شبیه هیچ عشق دیگری نیست ،دست یابم"................
نویسنده ای فرانسوی و متولد 1951
نکته ی جالب این است که نوشته های او همه در ارتباط با یکدیگرند
نوشته هایی آغشته به عشق و عرفان
بیش از 30 اثر از خود بر جای گذاشته من جمله :
زندگی از نو ، رستاخیز ، دلباختگی ،دیوانه وار ،نور دنیه ، لباس کوچک جشن ، نامه های طلایی ، ستایش هیچ ...............

یک تخت از پرتو نور ، یک صندلی از سکوت یک میز چوبی از امید... همین و بس :
این اتاقکی است که روح ،مستاجر آن است.

سال خوبی داشته باشید........

2006-02-04T14:21:00.001-08:00

سلام . بعد از یه غیبت طولانی دوباره اومدم تا بنویسم و این دفعه کاملا" متفاوت دیگه از خودم و درونم نمی نویسم ، بعضی از حرفها باید محبوس بمونن و سر ریز نکنند و به این نتیجه رسیدم که این حرفها هم از همون نوعند. پس بدرود ،بدرود حرفهای ناگفته ام.

در زندگی هر کس حرفهایی است برای گفتن و حرفهایی برای نگفتن ، حرفهایی که هیچگاه سر به ابتذال گفتن فرود نمیآورد، و ارزش ماورایی هر کس به اندازه ی حرفهایی است که برای نگفتن دارد.......................

به نظر شما هم اینجوریه؟

2005-12-08T03:18:00.000-08:00

بهم گفتن نوشته هات سرشار از ناامیدی شده..............
وقتی امیدی برام نمونده از کدوم امید بنویسم؟
وقتی جاده ی زندگیمو مسدود میبینم از کدوم امید بنویسم؟
از دردهایی که کشیدم؟یا اشک هایی که ریختم؟
شایدم از تمام روزهایی که به مرز جنون رسیدم؟
به نظر تو، تو کدومشون امید موج میزد؟
ولی امید هست.همین که دارم نفس میکشم همین که فریاد نمیزنم همین که گاه گاهی میخندم خودش امیده
اگرچه مثل قبل نیستم ولی زیر بار این غم هم نمردم
درسته که به شادابی قبل نیستم ولی میتونم هنوز بایستم
همین که امروز دارم از پیروزی میگم خودش امیده
چیز کمی از دست ندادم که بتونم زود فراموش کنم
من خودم رو تو این هیاهو از دست دادم
من خودم رو تو یه جور قمار باختم
اما اینو میدونم که نمی خوام تو قمار زندگیم ببازم
من زمان لازم دارم برای ساختن عمری که یک شبه باختم
برای دوباره دویدن تمرین باید
درسته که تو مرداب غم دست و پا میزنم
درسته که حسرت صداقت فنا شده ام رو میخورم
ولی یاد میگیرم که هنوز زندگی ادامه داره
یاد میگیرم که هنوز میشه آدمها رو دوست داشت
اگه دستی سیلی زد دلیل نمیشه دست دیگه ای دستهاتو به گرمی نفشاره
فقط اینو میدونم و مطمئن هستم که یه روز سیلی میزنم به صدایی که سیلی زد

2005-12-06T15:53:00.000-08:00

خدایم کو؟

این دومین باره که میخوام بنویسم:
قبل از اون دوست دارم از تمام دوستام که دارن این حال خراب منو حتی تو شادترین لحظه هاشون تحمل میکنن عذرخواهی کنم.....

زندگیم تهی بود و دستانم دراز تا گرمای مهر را در دستان از سرما یخ زده ام احساس کنم اما..............
سوختم در آتش یک حماقت

نگاهم خاموش بود و دیدگانم به انتظار آمدن آخرین کوکب تا سکوت سرشار از نا گفته هایم بشکفد اما...............
پرپر شدم در مرگ یک فریاد

آواره ی یک رویا شدم رویای یک پرواز رویای یک سراب

آواره ی جاده ای بی فرجام به جستجوی خدا می روم

"خدا"

تو در حوالی خوابهایت خدای مرا ندیدی؟؟؟

2005-12-06T13:57:00.000-08:00

چه جوری میشه مرگ 104 نفر انسان بی گناه رو به سوگ نشست؟
چه جوری میشه این همه درد و دید و فریاد نکشید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میتونم بکم واقعا" متاسفم............

2005-12-02T12:17:00.000-08:00

لایی لایی...........

لایی لایی من به جای تو شکستم
تو نبودی من به سوگ تن نشستم
از ستاره تا ستاره گریه کردم
از همیشه تا دوباره گریه کردم

آره من شکستم،به سوگ هم نشستم ولی کسی ندید
آره من گریه کردم خیلی هم گریه کردم ولی کسی ندید
من شبهامو با اشک به صبح رسوندم و روزهامو با بغض به شب
ولی کسی دید؟ نه
کسی زخمهامو ندید،خندهام دلیل شادیم نیست
کارم از گریه گذشته ست بدان می خندم

لایی لایی من به جای تو شکستم
تو نبودی من به سوگ تن نشستم
از ستاره تا ستاره گریه کردم
از همیشه تا دوباره گریه کردم
.....................

2005-12-02T05:33:00.001-08:00

این روزها...........

این روزها حالم اصلا" خوب نیست،سایه ی یک ترس آفتاب خنده هایم را پنهان کرده و جهنمی از یأس و ناامیدی برایم ساخته .
این روزها بغض مثل یک خنجر گلویم را میفشارد و اشک حتی مجال نوشتن را هم به من نمی دهد.
فریادم مرده و نشاط از روح خسته ام پر کشیده.این روزها اصلا" توان نفس کشیدن را هم ندارم.
این روزها حالم اصلا" خوب نیست..........................

2005-11-27T09:45:00.000-08:00

مجازات
شاید نشه فراموش کرد،شاید قراره سایه ی این کابوس همیشه رو زندگیت بمونه،همیشه طعم تلخ یک درد زندگیتو نابود کنه به تقدیر اعتقاد ندارم شاید یه جور مجازات باشه اما آخه تو کدوم قانون صداقت و سادگی جزا داره؟؟؟...........

جرم من چیه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

2005-11-25T21:57:00.000-08:00

پشت این نقاب خنده زنی است که میگرید،پشت این جنبش و هیاهو روحی مغموم و ارام نهفته است که سکوت شب را با اشک هایش میشکند،زنی که در پس ازدحام دوستان روزی هزار بار در تنهایی خویش میشکند،زنی با هزار بغض و فریاد بر نیامده...............

2005-11-25T02:38:00.000-08:00

نوشتن را دوست دارم چون به سکوت مرده در گلویم جان میدهد. چون فریادم را به حرکت درمی اورد
نوشتن را دوست دارم چون سرشار از کلماتی بی ریاست چون دفترچه ام خلوتگاه من است................

2005-11-24T13:43:00.000-08:00

اری .اغاز دوست داشتن است.......

******************

مینویسم تا گفته شود انچه را که بر زبانم جاری نمیشد.........